خلاصه ی کلیدی:

•  سیستم پانکراس بیونیک iLet میانگین قند خون کمتر از 183 میلی گرم در دسی لیتر را برای 97 درصد از بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 به ارمغان آورد.

•  مزایای گلایسمی برای بزرگسالانی که در مراکز مراقبت های اولیه این سیستم به آنها ارائه شد در مقابل افرادی که این دستگاه را از طریق متخصص غدد دریافت کردند، مشابه بود.

13مارس 2025- محققان گزارش دادند که بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 که درمان با لوزالمعده بیونیک را در یک مرکز مراقبت اولیه آغاز کردند، مزایای گلایسمی مشابهی را در مقایسه با افرادی که این دستگاه را از طریق یک متخصص غدد دریافت کردند، تجربه نمودند.

سیستم لوزالمعده iLet Bionic، یک سیستم حلقه بسته است که انسولین را بر اساس ورودی یک مانیتور گلوکز پیوسته (iCGM) ارائه می کند.

در یک مطالعه کوچک منتشر شده در ژورنال Clinical Diabetes، 97٪ از بزرگسالان توانستند میانگین قند خون خود را بر اساس داده های دستگاه نظارت مداوم بر قند خون به کمتر از 183 میلی ‌گرم در دسی ‌لیتر در طی دو هفته استفاده از سیستم خودکار تحویل انسولین iLet بیونیک پانکراس (Beta Bionics) برسانند. همچنین، 64٪ از افراد میانگین قند خون کمتر از 154 میلی ‌گرم در دسی ‌لیتر داشتند. هیچ تفاوتی در سطح قند خون بین افرادی که به پزشک عمومی مراجعه کردند در مقایسه با متخصص غدد دیده نشد و همچنین تفاوتی بین شروع استفاده از دستگاه از طریق تله ‌مدیسین و ملاقات حضوری مشاهده نشد. محققان نوشتند که لوزالمعده بیونیک نسبت به سایر سیستم‌ های تحویل خودکار انسولین، تنظیمات ساده ‌تری دارد و کاربران فقط باید وزن خود را برای دستگاه تعیین کنند تا نیازهای انسولین و دوز آن را تعیین کند.

دکتر Sean M. Oser، دانشیار پزشکی خانواده و دانشیار آزمایشگاه دیابت مراقبت های اولیه در پردیس پزشکی دانشگاه کلرادو Anschutz، گفت: این مطالعه نشان داد که چگونه پانکراس بیونیک می تواند در چندین محیط مراقبت بهداشتی پیاده سازی شود، که می تواند دسترسی به تحویل خودکار انسولین را افزایش دهد.

دکتر اوسر،گفت: «اگر بتوان این سطح از قند خون را با درگیری کمتر از سوی پزشک معالج و تلاش کمتر از سوی بیمار به دست آورد، تصور کنید چه تعداد بیشتری از بیماران می ‌توانند به سیستمی مانند این منتقل شوند. از نظر تئوری، یک مرکز مراقبت اولیه می ‌تواند از این سیستم پشتیبانی کند و افراد را به صورت پایدارتری نسبت به سایر سیستم‌های پمپ انسولین که نفوذ کمتری در مراقبت اولیه دارند، به این سیستم منتقل کند. همچنین تیم‌ های تخصصی می ‌توانند شروع و مدیریت بیماران بیشتری را با فناوری‌ هایی مانند این پشتیبانی کنند، زیرا زمان مورد نیاز برای آموزش سیستم و شروع به کار، و همچنین مدیریت مستمر، کمتر است».

محققان 40 بزرگسال 18 تا 85 ساله مبتلا به دیابت نوع 1، باHbA1c  کمتر از 11 درصد و نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی 30 میلی لیتر در دقیقه / 1.73 متر مربع یا بالاتر (میانگین سنی، 44.8 سال؛ 43 درصد زنان) را برای شرکت در یک آزمایش سه گانه ی باز چهار هفته ای وارد مطالعه کردند. 20 بزرگسال در یک کلینیک مراقبت های اولیه حضور داشتند و 20 بزرگسال تحت درمان از طریق متخصص غدد در مطالعه ثبت نام کردند. در هر گروه، 10 بزرگسال در ملاقات حضوری شرکت کردند و 10 شرکت‌ کننده مراقبت از طریق تله مدیسین(پزشکی از راه دور) دریافت کردند. شرکت کنندگان به طور تصادفی در دو گروه برای استفاده از سیستم تحویل خودکار انسولین پانکراس بیونیک به مدت 2 هفته ، یا 2 هفته مراقبت معمول قرار گرفتند. بزرگسالان پس از 2 هفته به گروه مقابل منتقل شدند. نتیجه اولیه کارآزمایی، نسبت بزرگسالانی بود که میانگین گلوکزCGM کمتر از 183 میلی‌ گرم در دسی ‌لیتر را به دست آوردند. پیامد ثانویه ی کلیدی، درصد شرکت ‌کنندگانی بود که میانگین قند خون کمتر از 154 میلی ‌گرم در دسی ‌لیتر را به دست آوردند.

مزایای گلایسمی با پانکراس بیونیک

پس از 2 هفته، 97٪ از بزرگسالان میانگین قند خون کمتر از 183 میلی گرم در دسی لیتر و 64٪ از افراد میانگین قند خون کمتر از 154 میلی گرم در دسی لیتر داشتند. تفاوت معنی داری در درصد بزرگسالانی که به این اهداف متوسط قند خون دست یافتند بین افراد تحت درمان پزشکان عمومی در مراکز مراقبت های اولیه و متخصصین غدد درون ریز یا بین مراقبت های حضوری و پزشکی از راه دور مشاهده نشد.

دکتر اوسر، گفت: تمام گروه‌ها نتایج قابل توجهی در سطح قند خون خود در زمان استفاده از سیستم بایونیک پانکراس iLetبه دست آوردند، بدون تفاوت ‌های معنادار بالینی، از نظر این که فرآیند راه‌اندازی و مدیریت دستگاه به صورت حضوری انجام شده باشد یا از طریق تله ‌مدیسین. همچنین، تفاوتی در رسیدن به این نتایج از جهت این که فرآیند راه اندازی دستگاه پانکراس بایونیک توسط تیم تخصصی دیابت با تجربه ‌ترین افراد انجام شود یا توسط تیم مراقبت اولیه‌ ای که پیش از این مطالعه هرگز این دستگاه را مدیریت نکرده بودند، دیده نشد. به نظر می ‌رسد که خودکار بودن و سادگی نسبی این سیستم،  برای بیماران و پزشکان، عاملی است که منجر به این نتایج شده است، نه تخصص یا میزان تجربه ی پزشک."

بزرگسالان تحت نظارت پزشکان مراقبت های اولیه نسبت به بزرگسالانی که مراقبت های خود را از متخصص غدد دریافت می کردند، در زمان زیر محدوده ی کمتر از 70 میلی گرم در دسی لیتر، زمان کمتر از محدوده کمتر از 54 میلی گرم در دسی لیترو ضریب تغییراتبا استفاده از پانکراس بیونیک بهبود بیشتری داشتند. دوز کل روزانه انسولین با پانکراس بیونیک برای هیچ زیرگروهی تغییری نکرد. هیچ تغییری در فشار روانی دیابت، اطمینان از پیشگیری از هیپوگلیسمی، نگرش‌ ها به فناوری دیابت و ترس از هیپوگلیسمی بین مراقبت‌های معمول و استفاده از پانکراس بایونیک مشاهده نشد.

هیچ موردی از کتواسیدوز دیابتی، مرگ یا عوارض جدی در میان افراد استفاده کننده از پانکراس بیونیک گزارش نشد. چهار بزرگسال که تحت مراقبت متخصص غدد بودند دچار خرابی مجموعه ی تزریق شدند، در حالی که هیچ‌ یک از افراد تحت نظارت گروه مراقبت اولیه با این مشکل مواجه نشدند. همچنین، چهار بزرگسال که به مراقبت اولیه مراجعه کرده بودند، دچار مشکل در کارتریج پانکراس بایونیک شدند، در حالی که هیچ ‌یک از شرکت ‌کنندگان تحت نظارت گروه متخصص غدد با این مسئله روبرو نشدند.

کارآزمایی تصادفی برنامه ریزی شده

دکتر اوسر بیان کرد که تیم او در حال آماده ‌سازی برای انجام یک کارآزمایی تصادفی بزرگ ‌تر است که شامل گروه بیشتری از کلینیک‌ های مراقبت اولیه و بیماران، همچنین بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 که تحت درمان با انسولین هستند، خواهد بود.

او افزود: "مدت زمان طولانی ‌تر، تعداد بیشتر ارائه ‌دهندگان و بیماران، گنجاندن دیابت نوع 2 و ماهیت تصادفی این مطالعه شواهد قطعی ‌تری را ارائه خواهد داد درباره‌ ی اینکه این سیستم چگونه در محیط‌ های واقعی مراقبت اولیه عمل می‌ کند. این مقایسه مستقیماً با روش معمول بیماران در دریافت انسولین و مدیریت قند خون صورت خواهد گرفت، نه با متخصصان غدد."

منبع:

https://www.healio.com/news/endocrinology/20250313/bionic-pancreas-for-type-1-diabetes-feasible-to-implement-in-primary-care-telehealth